مفهوم طراحی نرده‌های پل از «مسدود کردن» ساده اولیه به یک سیستم ایمنی مدرن و پیچیده با تأکید بر بافر، هدایت، کنترل ریسک سرنشینان و کنترل نگرش خودرو تکامل یافته است. علاوه بر بتن، فلزاتی مانند فولاد در حال حاضر به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند و نرده‌های ستونی{1}}تیر فلزی، مانند نرده‌های تیر موجدار، به جریان اصلی تبدیل شده‌اند. سطح حفاظت باید بر اساس عواملی مانند سرعت طراحی، ترکیب ترافیک، و درجه خطر بخش جاده ای که پل در آن قرار دارد، تنظیم شود و از طریق آزمایش‌های تصادف خودرو در مقیاس کامل و شبیه‌سازی رایانه‌ای تأیید شود.
بر اساس ویژگی‌های ساختاری، نرده‌های پل را می‌توان به نرده‌های تیر-ستون (فلزی و بتنی)، نرده‌های دیواری بتن آرمه، و نرده‌های مرکب تقسیم کرد. بر اساس قابلیت تصادف، آنها را می توان به نرده های صلب، نرده های نیمه{1}}سخت و نرده های انعطاف پذیر تقسیم کرد. انواع نرده های رایج شامل نرده های بتنی، نرده های تیرآهنگ و نرده های کابلی می باشد.
طراحی بخش های انتقالی یک جزئیات مهم است. برای مثال، نرده‌های بخش انتقالی برای پل‌های درجه SB-بدون دیواره‌های بال، می‌توانند به آرامی مستقیماً به نرده‌های تیر موجدار کنار جاده منتقل شوند، که دارای سطوح حفاظتی بالا و زمان ساخت کوتاه است.