هیچ مقدار مطلق ثابتی برای فاصله پست های نرده محافظ وجود ندارد. این بر اساس سطح قابلیت تصادف جاده، درجه خطر، و نقشه های ساخت و ساز خاص تعیین می شود. در کاربردهای مهندسی عملی، از دو فاصله معمولی زیر به طور عمده استفاده می شود:
1. فاصله استاندارد: 4 متر در بخش های عمومی جاده یا بخش هایی با نیازهای حفاظتی معمولی، پست ها معمولاً 4 متر از هم فاصله دارند. این فاصله الزامات اساسی حفاظت را برآورده می کند و در عین حال هزینه های اقتصادی را نیز در نظر می گیرد.
2. فاصله تقویت شده: 2 متر در مناطق پرخطر مانند پیچ‌ها، پل‌ها، بخش‌های خطرناک کوهستانی، تقاطع‌ها یا نوارهای میانی، فاصله پست‌ها به 2 متر افزایش می‌یابد تا استحکام و قابلیت ضربه‌پذیری نرده محافظ افزایش یابد. افزودن یک پایه در وسط یک پنل محافظ استاندارد 4 متری به طور قابل توجهی توانایی نرده محافظ در جذب انرژی برخورد را بهبود می بخشد.
علاوه بر این، برای برخی از بخش‌های جاده‌ای خاص یا بسیار پرخطر{0}، الزامات فاصله‌گذاری حتی سخت‌تر است:
فاصله 1- متری: در برخی از نرده‌های نواری میانی که از نصب آستین از پیش تعبیه‌شده یا درجه‌های خاص استفاده می‌کنند (مانند سطح SBm)، فاصله پست‌ها ممکن است روی ۱ متر تنظیم شود.
فاصله 1.5 متری: در حفاظ های خط اصلی بزرگراه با بالاترین درجه مقاومت در برابر ضربه (مانند سطح SA)، فاصله پست ممکن است 1.5 متر تنظیم شود.
خلاصه: فاصله پست برای اکثر بخش‌های جاده‌ای معمولی 4 متر است، در حالی که در بخش‌های جاده‌ای خطرناک که نیاز به حفاظت بیشتر دارند، فاصله به 2 متر افزایش می‌یابد. تنظیمات فاصله خاص باید دقیقاً مطابق با نقشه های طراحی و استانداردهای مقاومت ضربه ای بخش جاده اجرا شود.