نرده های اولیه پل بیشتر از آجر، سنگ، بتن یا مواد دیگر ساخته می شدند و دیوارهای محکم یا ستون ها و تیرهای ساده را تشکیل می دادند. اصل طراحی اصلی آنها "مسدود کردن" بود، اما آنها از مشکل انسداد کامل دید راننده و سرنشینان و احتمال آسیب شدید یا حتی واژگونی در طول یک برخورد سخت رنج می بردند.
با تنوع مواد، فلزات (مانند فولاد) به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند. نرده‌های ستونی-تیر فلزی، مانند نرده‌های تیر راه راه، به جریان اصلی تبدیل شدند. فلسفه طراحی آنها شروع به بررسی یک رویکرد "سخت و نرم"، با استفاده از تغییر شکل قابل کنترل اجزای نرده برای جذب انرژی و کاهش سرعت وسایل نقلیه کرد. استانداردسازی شروع به ظهور کرد و سطوح مختلف حفاظتی را برای نرده ها بر اساس عواملی مانند سرعت طراحی جاده و ترکیب ترافیک تعیین کرد.
مفاهیم مدرن طراحی نرده پل تکامل یافته است که شامل مسدود کردن، بافر و هدایت، کنترل ریسک سرنشینان و کنترل نگرش خودرو می شود. راستی‌آزمایی ایمنی بر-تست‌های تصادف واقعی-در مقیاس کامل و شبیه‌سازی رایانه‌ای متکی است. انواع سازه‌ها متنوع‌تر شده‌اند، از جمله نرده‌های ستونی{4}}تیر فلزی، نرده‌های بتنی، نرده‌های مرکب، و نرده‌های کابلی انعطاف‌پذیر. دستاوردهای فناورانه در کاربردهایی مانند "SB-بالای درجه-دیوار-نرده‌های انتقال رایگان پل بستر جاده" و انتخاب متنوع "نرده‌های تیر فلزی و نرده‌های فولادی تیرآهنگ" در مهندسی مدرن منعکس شده‌اند.
طراحی نرده پل آینده به سمت هوشمندی و یکپارچگی گرایش دارد. این شامل تحقیق در مورد مواد جدید با راندمان جذب انرژی بالاتر، بررسی ادغام حسگرها در نرده ها، و در نظر گرفتن سازگاری محیطی (مانند یخ-مقاومت در برابر یخ زدگی بتن و مقاومت{2}}در دمای پایین مواد فلزی) و نیازهای ترافیکی خاص (مانند حفاظت از وسایل نقلیه سنگین) است. تکامل آن از یک "دیوار" ساده به یک "سیستم ایمنی" پیچیده است.